Urodzony w 1978 r. we Wrocławiu. Wychowały go trzy fenomeny lat 80.: „Gwiezdne wojny”, klocki LEGO i „Muppet Show”. Przełomowy okazał się rok 1985. Projekcja „Powrotu Jedi”, VI części „Gwiezdnych Wojen”, wywołała w życiu Konrada nieodwracalne zmiany, dzięki którym uwierzył, że filmowe galaktyki są najlepszym miejscem na jego przyszłość. W liceum realizował filmy krótkometrażowe: „Alabama” (1996), za który otrzymał nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Po liceum wyjechał do Australii, gdzie został stypendystą School of Visual Arts w Sydney. W 2004 r. wrócił do Polski, gdzie realizował teledyski i reklamy. Jest reżyserem filmów fabularnych. „Zamiana” (2009), „W spirali” (2015), „Powrót do tamtych dni” (2021). Autor książki „Samorealizacja filmowa”. Jest liderem i wokalistą zespołu AKX z czterema płytami studyjnymi: „So pure” (2011) „Legopunk” (2016), „Dasfurtenfaf” (2018) i najnowszej „Play” (2022).

FOT. Karina Lempkowska

Reżyser filmów fabularnych, dokumentalnych i animowanych. Członek Polskiej Akademii Filmowej. Po uzyskaniu w 1973 r. dyplomu PWSFTviT w Łodzi przez kilka lat realizował filmy krótkometrażowe i oświatowe głównie w Wytwórni Filmów Oświatowych. Filmem fabularnym debiutował w 1979 r. Zdobył uznanie przede wszystkim jako autor filmów fabularnych, lirycznych, nacechowanych nostalgią obrazów polskiej prowincji („Niech cię odleci mara”, „Kramarz”, „Kobieta z prowincji”, „Dwa księżyce”). Na jego koncie są też takie filmy jak m.in. „Kawalerskie życie”, „Księstwo”, czy obsypane nagrodami „Nad rzeką, której nie ma” i „Parę osób, mały czas”. Realizował także spektakle teatralne.

Wielokrotnie nagradzany za swoje filmy, także za całokształt twórczości. W 2011 r. odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”. W 2020 r. podczas 45. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni odebrał Nagrodę Specjalną „Platynowe Lwy” za całokształt twórczości.

Na ostrowskim festiwalu publiczność zobaczymy jego film animowany „Warzywniak, 360 st.”

Aktor teatralny i filmowy, reżyser, wokalista zespołu Mięśnie, a także poeta i grafik. absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej. Za rolę w spektaklu dyplomowym „Moulin Noir” otrzymał I nagrodę aktorską na Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Brnie, a także nagrodę ZASP-u na Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Warszawie. Jest również laureatem Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu za rolę w spektaklu muzycznym „O’Malley’s Bar”. W 2021 r. zdobywca nagrody za najlepszą główną rolę męską w filmie „Inni ludzie” w reż. Aleksandry Terpińskiej podczas 46. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W latach 2009-2020 w zespole stołecznego Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera, w 2020 roku dołączył do zespołu TR Warszawa w Warszawie. Zagrał w wielu filmach m.in.: „Sęp” w reż. E. Korina, „Jesteś Bogiem” w reż. L. Dawida, „Miasto 44” w reż. J. Komasy, „Performer” w reż. M. Sobieszczańskiego i Ł. Rondudy, „Powidoki” w reż. A. Wajdy, „Kler” w reż. W. Smarzowskiego, „25 lat niewinności” w reż. J. Holoubka, a także w serialach takich jak m.in. „Belfer” w reż. Ł. Palkowskiego, „Wataha” w reż. K. Adamik, M. Gajdy, Jana P. Matuszyńskiego i O. Hajdas, „Ślepnąc od świateł” w reż. K. Skoniecznego czy „Rojst” w reż. J. Holoubka.

Operatorka filmowa, absolwentka WRiTv UŚ w Katowicach, członkini PSC, laureatka „Złotej Kijanki” z 2009 roku na Festiwalu Camerimage, Nagrody Polskiego Kina Niezależnego im. Jana Machulskiego z 2014 roku i 2018 roku. Jest autorką zdjęć m.in do filmów: „Fale” i „Proste rzeczy” Grzegorza Zaricznego, „Kampera”, „Córki trenera” i „Moje wspaniale życie” w reżyserii Łukasza Grzegorzka, a także „Każdy ma swoje lato” Tomka Jurkiewicza i „Piosenek o miłości” Tomasza Habowskiego.

Reżyser i scenarzysta filmowy, absolwent Realizacji Obrazu Filmowego, Telewizyjnego i Fotografii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Andrzeja Wajdy w Warszawie. W 2021 roku zadebiutował jako reżyser i scenarzysta pełnometrażowego filmu fabularnego „Sonata”.

Dwukrotnie zdobył nagrodę w konkursie SCRIPT PRO: II miejsce za scenariusz do filmu „Sonata” (2018) oraz III miejsce za scenariusz „Felicja i Jezus” (2014).

Redaktor naczelny magazynu „Jazz Forum” od prawie 40 lat, autor niezliczonych wywiadów z czołowymi muzykami i postaciami jazzu. Podczas Jazz Jamboree 1983 ukradł Milesowi Davisowi pół godziny, z Wyntonem  Marsalisem rozprawiał o jazzie w jego mieszkaniu na Manhattanie, przeprowadził w Ameryce ostatni przed śmiercią wywiad z Leopoldem Tyrmandem.

Autor audycji jazzowych w Polskim Radiu (Trzy Kwadranse Jazzu, Puls Jazzu, Teraz Jazz), juror polskich i międzynarodowych konkursów jazzowych, dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu. Przed laty gitarzysta basowy, członek pierwszego składu zespołu Czesława Niemena Akwarele, z którym nagrał album „Dziwny jest ten świat” – pierwszą Złotą Płytę polskiego rocka, tłumacz i współautor angielskich tekstów piosenek Niemena na jego płytach nagranych dla CBS („Strange Is This World”, „Ode to Venus”). Z Krzysztofem Komedą spotkał się tylko we śnie.

Aktor, pieśniarz. Absolwent PWST w Krakowie. Na koncie ma mnóstwo ról teatralnych i filmowych, tworzy zapadające w pamięć kreacje. W latach 80. zatrudniony był w Teatrze Narodowym w Warszawie. Na wielkim ekranie po raz pierwszy pojawił się w 1982 roku w filmie fabularnym „Noc poślubna w biały dzień” w reżyserii Jerzego Gruzy. Sympatię widzów zyskał m.in. dzięki wyrazistym kreacjom, głównie drugoplanowym, w takich filmach jak: „Kroll”, „Ognie i mieczem”, „Wtorek”, „Zemsta”, czy też w serialach „Boża podszewka”, „Sukces” i „Wiedźmin”. Współpracuje m.in. z Wojciechem Smarzowskim – zagrał w takich jego filmach jak: „Wołyń”, „Róża”, „Pod mocnym aniołem”, „Wesele”.

Od lat łączy aktorstwo ze śpiewem. Ma na koncie kilka płyt – m.in. „Bandycka dusza” czy „W miasteczku Tarusa”.

Jako dj Praktyczna Pani – producentka muzyczna, organizatorka imprez, od niedawna mikrofonowa rymoholiczka. Jako DJ – jedna z najbardziej doświadczonych kobiet w branży eventowej. Na rynku krajowym i zagranicznym działam od 2006 roku. Finalistka Mistrzostw Świata Redbull3Style, pierwsza kobieta w historii z tytułem mistrza Polski.

Współpracowała ze światowymi markami, stanęła za konsolą w różnych zakątkach świata. Uczestniczka wielu festiwali m.in. Face MELA Festival (Pakistan), Eurovillage (Pakistan), Sample Music Festival (Berlin), OPEN’ER Festival, Orange Warsaw Festival. Współautorka muzyki, wraz z Marcinem Sucharskim, do filmu „Magdalena” w reż. Filipa Gieldona.

HENRYK KUŹNIAK kompozytor, profesor zwyczajny w obszarze sztuki. Studia muzykologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Uzupełnienie studiów w Konserwatorium w Paryżu w latach 1968-69 u Pierra Schaeffera w ramach otrzymanego stypendium Rządu Francuskiego. Autor unikalnego testu filmowego na badanie percepcji audiowizualnej pt. „Wariacje obrazu i dźwięku” (La vie, la mort, l’espoir) zrealizowanego w Paryżu w 1969 w GRM. Wykładał przez 50 lat jako profesor tytularny w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi na stanowisku profesora zwyczajnego. Uczył także w Europejskiej Akademii Filmowej w Strassburgu i na Uniwersytecie Leonard De Vinci w Paryżu.

Nagradzany wielokrotnie na festiwalach filmowych za muzykę filmową. W roku 1993 i 1997 laureat nagrody Stemra Music Award w Holandii. W 2008 r. nominowany z okazji 50-lecia filmu polskiego za muzykę do nagrody Złotej Kaczki. Członek jury wielu festiwali filmowych w Polsce i za granicą. Wyróżniony nagrodami Ministra Kultury i Sztuki III i II stopnia w 1976 i 1982 za twórczość artystyczną i działalność pedagogiczną oraz nagrodą indywidualną.
Odznaczony przez Prezydenta RP Polski Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1998 r., a w 2011 r. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski /Polonia Restituta/. Otrzymał odznakę „Zasłużony dla kultury polskiej” przyznaną przez Ministra Kultury Rzeczypospolitej Polskiej 2005 r. W 2010 roku wyróżniony przez Ministra Kultury za` wybitne osiągnięcia artystyczne dydaktycznie i organizacyjne.
W 2012 roku w Alei Sławy w Łodzi na ulicy Piotrkowskiej została odsłonięta gwiazda kompozytora Henryka Kuźniaka.

Fot. Krzysztof Lipiński

TEKST ŁUKASZA MACIEJEWSKIEGO O TWÓRCZOŚCI HENRYKA KUŹNIAKA (fragmenty eseju Łukasza Maciejewskiego o sztuce kompozytorskiej Henryka Kuźniaka napisane do książeczki z muzyką do filmu „Dzięcioł”  w reżyserii Jerzego Gruzy (wydawca: GAD Records)

RAGTIME PRZY FONTANNIE

 HENRYK KUŹNIAK

„Charakter mojego sposobu komponowania określa podejście do barwy” – mówił Henryk Kuźniak w tomie „Wielcy kompozytorzy filmowi”. I dodawał: „Kiedy pierwszy raz oglądam film, nie myślę o melodii czy harmonii, ale o kolorystyce. Zapisuję instrumenty: obój, wibrafon, harfa, skrzypce… Eksperymentuję ze składami, żeby nie wpaść w pułapkę powielania. (…) Pisanie muzyki to dramatyczne przeżycie, jakby człowiek działał przeciwko sobie. Trzeba coś wstydliwego z siebie wyrwać, przekuć to w dźwięki. Odkryć się, obnażyć – to krępuje”.

Napisać, że Henryk Kuźniak jest kompozytorem wybitnym, to wciąż za mało. Jego prace, tak przecież różnorodne, wyróżniają się polotem i finezją. Często już po pierwszych dźwiękach orientujemy się, że dobrze znamy tę melodię. Z filmu, z telewizji, a najpewniej z pamięci własnej. Kuźniak pisze tak, że jego kompozycje zawsze się zapamiętuje. W jego partyturach mieści się tęsknota, nostalgia, ale i swoisty sprzeciw wobec tym uczuciom. Bunt, rozżalenie, gniew. Henryk Kuźniak potrafi łączyć ze sobą przeciwieństwa. W jednym filmie, Teatrze Telewizji, a nawet w jednym utworze sprawia, że słuchając – uśmiechamy się, potem milczymy, wreszcie zastanawiamy  nad sensem życia. Wielka kultura muzyczna, perfekcyjny warsztat, ale i, co tu kryć, nadzwyczajny talent melodyka.

Henryk Kuźniak jest autorem kompozycji do blisko dwustu filmów fabularnych, dokumentalnych i animowanych, a także spektakli telewizyjnych i seriali. Ogromny dorobek. Jako samodzielny kompozytor debiutował w 1960 roku w dokumencie Krystyny Gryczełowskiej „Siedliszcze”. W kinie dokumentalnym pracował między innymi z Grzegorzem Królikiewiczem (słynny film „Nie płacz” z 1972 roku), Piotrem Andrejewem („Za ciosem” – portret boksera, Jana Szczepańskiego), komponował muzykę do opowiadających o pracy Tadeusza Kantora dokumentów Andrzeja Sapiji, muzycznym arcydziełem Kuźniaka była kompozycja do wielokrotnie nagradzanego filmu Jerzego Śladkowskiego „Szwedzkie tango”. W dokumencie pracował także m.in. z Andrzejem Barańskim, Mariuszem Malcem, Marcinem Krzyształowiczem, Bogdanem Dziworskim. Z Andrzejem Barańskim, najważniejszym artystycznym partnerem Kuźniaka, pracował również przy fabułach, animacjach i filmach eksperymentalnych. W wywiadzie z Magdaleną Felis mówił: „Dziś rzadko już daję się namówić na komponowanie. Nie odmawiam tylko Andrzejowi Barańskiemu, który bierze mnie pod włos. Dzwoni i mówi: „Ratuj, pomóż!”. No i ja pomagam”.

Biografia Henryka Kuźniaka to droga długa i spełniona. Po ukończeniu muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim w 1959 roku (po latach Kuźniak sam będzie wykładał w Szkole Filmowej w Łodzi, Europejskiej Akademii Filmowej w Strasbourgu, czy na Uniwersytecie Leonarda Da Vinci w Paryżu), przez dwadzieścia lat pracował w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Dla przyszłej kariery kompozytora jego przygoda z filmem nie mogła rozpocząć się lepiej. Pisząc muzykę do dokumentów, Kuźniak zrozumiał, że muzyka i film pracują niezależnie i równolegle zarazem, faktura muzyczna stanowi tło, ale czasami pojawia się na pierwszym planie. W dokumencie dodatkowo pełni rolę służebną wobec sprawy, idei, interwencji, wobec człowieka – bohatera filmu. Ta wiedza, czy raczej samowiedza, okazała się bardzo przydatna w późniejszych pracach kompozytorskich Kuźniaka, pisanych już dla fabuły.

Kolejnym kamieniem milowym w zbudowaniu artystycznej samoświadomości Henryka Kuźniaka był staż – stypendium Rządu Francuskiego, w studio muzyki eksperymentalnej w Paryżu u samego Pierre’a Schaeffera, wybitnego francuskiego kompozytora, twórcy muzyki konkretnej. Muzyka konkretna to wynik adaptacji jakiegokolwiek materiału dźwiękowego: szmeru lub dźwięku muzycznego, o tradycyjną notację. Kuźniak eksperymentator zrealizował w Paryżu  film „Wariacje obrazu i dźwięku” („La vie, la mort, l’espoire”), służący do przeprowadzenia testu na percepcję audiowizualną. Przełomowe spotkanie z Schaefferem wykorzystał również w pracy kompozytora muzyki filmowej. Przecież w kinie obowiązuje  cała tak zwana fonosfera, liczą się dźwięki, nie tylko nuty. Kompozytor potrafi to docenić i wyróżnić. W najlepszych, najbardziej znanych kompozycjach Henryka Kuźniaka: do „Vabanku” oraz „Vabanku II, czyli riposty” Juliusza  Machulskiego, „Niech cię odleci mara” Andrzeja Barańskiego, „Zapisu zbrodni” Andrzeja Trzos-Rastawieckiego, a także do filmów Grzegorza Królikiewicza, Feliksa Falka, Roberta Glińskiego czy Leszka  Wosiewicza – szumy, dźwięki, postukiwania, na przykład odgłosy ptaków nagranych na płytach których słucha bohater „Dzięcioła”, są zawsze perfekcyjnie skorelowane z zamysłem melodycznym, z autorskimi kompozycjami Kuźniaka.

„Film, od momentu zapalenia światła, jest oszustwem” – mówił kompozytor w 2009 roku w książeczce dołączonej do płyty z wyborem jego prac – „ale jeżeli jest to oszustwo doskonałe, to film zmienia się w dzieło sztuki. Ja mam uwiarygodnić za pomocą dźwięków to, co widać na ekranie. Żeby tak się stało, muszę wiedzieć wszystko. Na początku siadam więc z reżyserem i pytam: A dlaczego ta scena? Co znaczy ten gest? A czemu tutaj takie ujęcie? Filmowcy tego nie lubią – Feliks Falk, mój dawny student, powiedział mi kiedyś: „Pan to nas tak przepytuje”. Nie mam innego wyjścia”.

Kilka lat temu podczas wakacji w Rzymie, przechodziłem obok Fontanny di Trevi. Było wcześnie rano, turyści nie wypełnili jeszcze całej przestrzeni. Z bocznej uliczki doszły do mnie znajome dźwięki – „Ragtime” z „Vabanku” Juliusza Machulskiego. Zaciekawiło mnie to. „Być może Polacy, grajkowie”. Poszedłem za muzyką. Za moment zobaczyłem czworo czarnoskórych, kolorowo ubranych freaków. Trzech mężczyzn i dziewczynę. Grali „Vabank” Henryka Kuźniaka z pasją, czułością, z zaangażowaniem. Ta muzyka nie ma granic. Jest uniwersalnym dobrem. 

Łukasz Maciejewski

Urodzony w 1983 r. w Sztokholmie. W wieku 26 lat wrócił do Polski, gdzie w 2015 r. ukończył studia na Wydziale Reżyserii na PWSFTViT w Łodzi. W trakcie studiów, w 2013 r., zadebiutował jako reżyser teatralny w teatrze WARSawy przedstawieniem Gruzy napisanym przez Dennisa Kelly’ego. Następnie zakończył dwa średniometrażowe filmy – dokumentalny „Egzamin Dojrzałości” i fabularny „Luna”. Obydwa wielokrotnie nagradzane. Ma na koncie realizację seriali (m.in. „Przyjaciółki”, „O mnie się nie martw”). Reżyserował także dla teatru jak choćby „Kasie” – teatr telewizji na podstawie dramatu Wojciecha Tremiszewskiego. Jego debiut pełnometrażowy „Magdalena” miał premierę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2021 r.

Aktor teatralny i filmowy, profesor sztuk teatralnych, pedagog i fotograf. Uznawany powszechnie za jednego z najwybitniejszych polskich aktorów . Doktor honoris causa Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Sześciokrotny laureat prestiżowej filmowej nagrody „Orły” oraz nagród festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, w tym Diamentowych Lwów dla najlepszego aktora 40-lecia. Do tego laureat pięciu Wiktorów i jednego Super Wiktora – nagród dla wybitnych osobowości małego ekranu. Kawaler Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, odznaczony też Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Zagrał w sumie ok. 250 ról, z czego w teatrach prawie 80, a w Teatrze Telewizji – blisko 90. Pokazał w nich talent i umiejętności we wszystkich możliwych gatunkach i konwencjach – od komedii po tragedię, od kabaretu po lirykę .

Studiował na Uniwersytecie Wrocławskim. Jako scenarzysta pracował dla takich nadawców jak TVN czy TVP. Ukończył kursy Studio Prób i Script w Szkole Wajdy. „Piosenki o miłości” są jego fabularnym debiutem, za który otrzymał nagrodę podczas 46. Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni za najlepszy film w Konkursie Filmów Mikrobudżetowych.

Reżyser filmowy i telewizyjny, absolwent PWSFtviT im. Leona Schillera w Łodzi.

Jego krótkie metraże „Kongola” (2007) i „Koleżanki” (2011) otrzymały liczne nagrody m.in. Nagrodę Specjalną Jury (w Konkursie Młodego Kina) na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w latach 2007 i 2011, w 2012 r. Grand Prix na Vilnius Internacional Short Film Festival,  jak również Nagrodę za krótkometrażowy film fabularny na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Ma na koncie seriale (m.in. „Barwy szczęścia”, „Singielka”, „Na dobre i na złe”), filmy dokumentalne, a także pracę w charakterze drugiego czy asystenta reżysera. Pokazywany na ostrowskim festiwalu obraz „Jakoś to będzie” jest jego pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym.

Krzysztof A. Janczak jest jednym z najzdolniejszych kompozytorów młodego pokolenia w Polsce. Absolwent muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim, jako stypendysta Rządu Francuskiego oraz Fundacji Nadii i Lili Boulanger przeniósł się do Paryża, gdzie po pięciu latach ukończył kompozycję i orkiestrację w prestiżowej francuskiej uczelni École Normale de Musique de Paris oraz Konserwatorium Maurycego Ravela. W 2007 r. otrzymał od Prezydenta Rzeczypospolitej Polski Srebrny Krzyż Zasługi za skomponowanie Symfonii Powstańców Warszawskich, utworu będącego hołdem młodego pokolenia dla młodych wówczas walczących w drugiej wojnie światowej. Swój warsztat doskonalił na licznych master classes prowadzonych przez wybitnych kompozytorów.

Laureat kilkudziesięciu międzynarodowych konkursów muzyki poważnej i filmowej. W 2012 r. został nominowany do Nagrody Specjalnej RMF Classic dla młodego kompozytora muzyki filmowej roku. W 2017 r. wspierany listami polecającymi od Maxa Richtera i Moniki Willi (montażystki Michaela Haneke) został członkiem Europejskiej Akademii Filmowej.

Od 2003 r., kiedy zadebiutował muzyką do filmu „Zima” nagrodzonego Złotą Kijanką na Festiwalu Camerimage, stworzył muzykę do ponad 70 filmów, kilkadziesiąt utworów orkiestrowych, kameralnych i fortepianowych wykonywanych na całym świecie oraz oprawę muzyczną dla takich stacji telewizyjnych jak Disney Channel, NBC Universal, 13th Street, Kabel Deutschland i wielu innych. Jest również regularnym gościem w Abbey Road Studios, orkiestrując i prowadząc nagrania z najlepszymi solistami i orkiestrami, m.in. London Symphony Orchestra.

Muzyk, kompozytor, producent muzyczny przez lata związany z takimi zespołami jak Pogodno, Nosowska, Hey, Męskie Granie Orkiestra.

Autor muzyki do filmów teatru oraz tv.

Wybrana filmografia  (bez produkcji tv i teatru): „Silent Twins” w reż. Agnieszka Smoczyńska (2022), „Jakoś to będzie” – reż. Sylwester Jakimow (2022”, „Marygoround” – reż. Daria Woszek (2020), „Misz Masz, czyli Kogel Mogel 3” – reż. Kordian Piwowarski (2016), „Juliusz” – reż. Aleksander Pietrzak (2018), „Happy Olo” – reż. Krzysztof Paweł Bogocz, Marcin Macuk (2017), „Demon” (2015), „Chrzest” (2010), „Moja Krew” (2009) – wszystkie w reżyserii Marcina Wrony, „Never Say Never” – reż. Wojciech Pacyna (2009).

Fot. Zuza Krajewska

Reżyser, scenarzysta, pisarz, urodzony w 1931 r. we Lwowie. Ukończył architekturę na Politechnice Krakowskiej (1955) i łódzką PWSF (1960). Karierę rozpoczynał jako autor scenografii filmowych. Zrealizował ponad 80 produkcji filmowych, w tym 17 kinowych filmów fabularnych, 40 teatrów telewizji, 2 seriale, 1 sitkom oraz wiele filmów krótko – i średnio metrażowych różnych gatunków.  Najbardziej znane tytuły: „Sublokator”, „Lokis”, „Zazdrość i medycyna”, „Zaklęte rewiry”, „Sprawa Gorgonowej”, „Lekcja martwego języka”, „CK Dezerterzy”, „Excentrycy”, „Królowa Bona”, „Siedlisko”, „Ja gorę!”, „Awatar” – w większości wielokrotnie nagradzane.  Napisał 2 autobiografie, 2 tomy opowiadań i 4 powieści – dwie „Mała matura” i „Czarny mercedes” były zekranizowane. Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem Gloria Artis, Polską Nagrodą Filmową Orzeł za osiągnięcia życia i Platynowymi Lwami Festiwalu w Gdyni za całokształt twórczości.

W latach 1983-90 prezes Zarządu Głównego SFP, od roku 2006 Honorowy Prezes Stowarzyszenia. Członek Polskiej Akademii Filmowej. Od roku 1987 profesor nadzwyczajny sztuki filmowej. Od 2012 rektor Warszawskiej Szkoły Filmowej.

Jeden z najbardziej oryginalnych i wszechstronnych muzyków na polskiej scenie muzycznej. Gra na wszystkich instrumentach klawiszowych, komponuje, dyryguje, aranżuje i kuratoruje. Pierwszą pasją Maseckiego jest jazz i muzyka improwizowana. Wśród wielu projektów na pierwszy plan wybija się Jazz Band Młynarski-Masecki, prowadzony wspólnie z Janem Młynarskim. Zespół skupia się na polskim, przedwojennym repertuarze rozrywkowym. Nie jest to jednak grupa rekonstrukcyjna. Nowe aranżacje Maseckiego to muzyka stara i nowa jednocześnie.

Masecki występuje również w duecie z perkusistą Jerzym Rogiewiczem. Ich płyta Ragtime, wydana przez węgierską wytwórnie BMC, zbiera znakomite recenzje.

Jako klasycznie wykształcony pianista Masecki regularnie podejmuje wątek europejskiej spuścizny muzycznej. Niektóre projekty to: „Chopin – Nokturny” (2016), „Beethoven – Ostatnie sonaty” (2015), „Bach – Re:write” (2012).

W ciągu ostatnich lat Masecki dyrygował wieloma orkiestrami i zespołami. Wśród nich Orkiestra Palais Royale, z którą prawykonał oryginalną wersje Koncertu Fortepianowego Gershwina w Studio Koncertowym Polskiego Radia, oraz jego ulubiony nonet Polonezy, prezentujący autorski zestaw polskich tańców narodowych.

Masecki to również kurator stołecznego życia muzycznego. Co roku organizuje cykliczne imprezy w ramach letniego programu Plac Defilad przy Teatrze Studio.

Jako kompozytor jest regularnie zapraszany przez inne zespoły i instytucje. Jego ostatnia premiera to „Płaczemy”, zamówiona przez wrocławski festiwal Jazztopad.

Masecki pisze także muzykę do filmu oraz teatru. Był aranżerem, kompozytorem i konsultantem muzycznym w filmie „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego. Pisał również do seriali telewizyjnych „Ślepnąc od świateł” Krzysztofa Skoniecznego i „1983” w reżyserii m.in. Agnieszki Holland. Wcześniej stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu „Obce niebo” Dariusza Gajewskiego oraz „Fuck For Forrest” Michała Marczaka.

Dziennikarka, radiowiec, pedagog, przez 15 lat w zespole radia RMF Classic. Ceniony konferansjer. Należy do wąskiego grona profesjonalnych europejskich dziennikarzy, których główną specjalizacją jest muzyka filmowa. Autorka podcastu „Score and the City”.

Dla RMF Classic zrealizowała lubiane programy o tematyce filmowej, m.in. dokumentalny cykl „Mistrzowie drugiego planu” o nieznanych zawodach filmowych i „Cały ten film”, który pokazywał kolejne etapy produkcji filmu od pomysłu do premiery. Była gospodynią magazynu „Moje kino”, za który w 2010 roku dostała nagrodę Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w kategorii najlepszy program radiowy lub telewizyjny o tematyce filmowej. Jej 12-odcinkowy cykl „Zagraj to jeszcze raz”, dostępny również jako podcast RMF Classic, jest radiową opowieścią o fenomenie muzyki filmowej i pierwszą tego typu produkcją w polskich mediach. Otrzymała za niego nagrodę w plebiscycie MediaTory (2019).

Magda Miśka-Jackowska przeprowadziła setki wywiadów radiowych i telewizyjnych z największymi osobowościami świata muzyki, kina, a w szczególności muzyki filmowej. O muzyce w filmach pisze dla miesięcznika „Kino”. Jako pedagog związana jest z Akademią Muzyczną w Łodzi i Uniwersytetem Śląskim.

Reżyser dźwięku, muzyk, magister sztuki, absolwentka Wydziału Reżyserii Dźwięku Uniwersytetu Muzycznego im. F. Chopina w Warszawie, stypendystka Hochschule für Film und Fernsehen Konrad Wolf w Poczdamie i Universität der Künste w Berlinie. Wykładowca Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy na wydziale reżyserii dźwięku. Jej działalność artystyczna obejmuje pracę w zakresie sztuk audiowizualnych i realizacji nagrań muzycznych. Jako realizator dźwięku w filmie i sound designer współpracowała z reżyserami takimi jak: Andrzej Wajda, Wojciech Smarzowski, Joanna Kos-Krauze, Leszek Dawid, Jolanta Dylewska, Paweł Łoziński, Katarzyna Rosłaniec, Jacek Borcuch, Bartek Konopka, Xawery Żuławski, Nils Willbrandt i in. Laureatka nagrody za dźwięk na 46. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za film Filipa Rymszy „Mosquito State”, dwukrotnie nominowana do polskiej nagrody filmowej „Orły”.
Jest autorką nagrań fonograficznych zespołów Paris Tetris, Cukunft, Horny Trees, Baaba, Raphaela Rogińskiego, Małgorzaty Sarbak, Huberta Zemlera i innych. Współpracuje z wieloma instytucjami kultury, na stałe jest związana z wytwórnią Lado ABC.

Fot. Monika Kmita

Montażysta filmowy, absolwent Wydziału Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej PWSFTviT w Łodzi, obecnie wykładowca i doktorant uczelni. Członek Polskiego Stowarzyszenia Montażystów. W jego filmografii znajdują się nagradzane filmy fabularne, dokumentalne, a także spektakle telewizyjne. Nominowany do Nagrody Polskiego Kina Niezależnego im. J. Machulskiego.

Muzyk z zamiłowania. Obecnie kończy pracę nad swoim debiutanckim albumem

zatytułowanym „Kilka kroków w głąb albo Musica Mundana”.

Wybrana filmografia: „Hugo” (2017), „Słabi” (2018), „Via Carpatia” (2018), „xABo. Ksiądz Boniecki” (2020), „Magdalena” (2021).

Pochodzący z Gdańska kompozytor i skrzypek, absolwent francuskiej Academie Musicale de Villecroze, związany z brytyjskim publisherem Mute Song, amerykańskim wydawnictwem Important Records i francuskim Ici D’ailleurs. Jest autorem trzech znakomicie przyjętych albumów solowych oraz nagranego z Piotrem Kalińskim „Nanook of the North” (2018). Jego album „Rite of the End” został wybrany najlepszą płytą 2017 roku w plebiscycie „Gazety Wyborczej” oraz międzynarodowego portalu Beehy.pe. Album przyniósł kompozytorowi również nominację do Paszportu „Polityki”. Istotną gałąź twórczości Wesołowskiego stanowi komponowanie muzyki filmowej. Jest autorem muzyki do „Listen to me Marlon” w reż. Stevana Rileya, „Love Express. The Disappearance of Walerian Borowczyk” w reż. Kuby Mikurdy i do wielokrotnie nagradzanej „Ucieczki na Srebrny Glob” tego samego reżysera. Najnowszą produkcją z muzyką Wesołowskiego jest irlandzki film „Wolf” w reż. Nathalie Biancheri.

Aktorka, doktorantka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Do tej pory można było ją zobaczyć na deskach teatrów w całej w Polsce m.in.: TR Warszawa, Teatru Współczesnego w Warszawie, Teatru Nowego w Krakowie, Teatru Współczesnego w Szczecina czy Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. Laureatka nagrody dla najlepszej aktorki na festiwalu Mastercard Off Camera w Krakowie za główną rolę w filmie „Magdalena” Filipa Gieldona. Interesuje się antropologią kultury i szeroko pojętą sztuką. Kocha przyrodę, dobrą kuchnię i dobre towarzystwo.

Fot. Norma Ilnicka